Grabowiecki kościół pod wezwaniem św. Mikołaja był murowany, z wyjątkiem babińca zbudowanego z drewna i pozbawionego posadzki, w którą wyposażono pozostałą cześć kościoła. Być może, wynikało to z faktu, że budowa kościoła w roku 1717 nie została jeszcze dokończona: duży chór nie miał sklepienia. Przeznaczenie drewna na budowę babińca wskazywało by, iż oszczędzano na drogim budulcu potrzebnym do wykonania muru. Ołtarzy posiadał pięć. Ołtarz wielki z obrazem Marii Panny, wykonany „snycerską robotą”, był częściowo złocony i srebrzony. Dwa boczne ołtarze: św. Antoniego i św. Krzyża znajdowały się w prezbiterium. Na pozostałe wyposażenie wnętrza kościoła w Grabowcu składały się: ambona, chrzcielnica, konfesjonały i ławki. Obraz Marii Panny w dużym ołtarzu był zdobiony srebrną sukienką, takimi koronami, perłami i kamieniami. Miał ponadto przeszło sześćdziesiąt większych i kilkadziesiąt mniejszych wotów srebrnych. Na cmentarzu ogrodzonym zniszczonym, drewnianym płotem, stała dzwonnica drewniana z trzema dzwonami.

Wizyta parafii z 1750r. pozwala uzupełnić obraz kościoła informacją, iż dach miał kryty gontami, a na nim drewnianą wieżyczką z sygnaturką oraz że wyposażono go w siedem dużych podłużnych okien i dwa mniejsze okrągłe.

Z roku 1715 pochodzi pierwsza wzmianka o szpitalu przykościelnym dla ubogich. W 1770 roku rozebrano zakrystię i dzwonnicę i wzniesiono nowe.

W 1814 roku podczas pożaru miasta spłonął także kościół. Odbudowano go dopiero w latach 1852-1855. Świątynia była murowana z cegły i otynkowana, założona na planie krzyża łacińskiego. W latach 1870, 1888 i 1891 przeprowadzono jej remonty, a w roku 1905 gruntowną naprawę. Wówczas dobudowano do nawy od strony północnej i południowej czworoboczne kaplice.

Według wizytacji z 1613 roku był to budynek drewniany, dwudzielny, złożony z prezbiterium i przylegającej do niego zakrystii oraz nawy. Wejście do nawy prowadziło przez dwoje drzwi w zachodniej ścianie.